کانال تلگرام زهی عشق

سلام 

کانال تلگرام زهی عشق راه اندازی شد

با ما همراه باشید

 

Telegram.me/zehieshgh

 

 

تک بیتی

 

اهل دردی که زبان دل من داند نیست

دردمندم من و یاران همه بی دردانند

"شهریار"

 

دل گرچه خراب است ز غم چون تو درآیی

آباد کنی کلبۀ ویرانۀ ما را

"شیخ کمال خدنجی"

 

شد خارها گلزارها از عشق رویت بارها

تا صد هزار اقرارها افکند در ایمان ما

"مولوی"

 

گفته بودم که بخوبان ندهم هرگز دل

باز چشمم به تو افتاد و گرفتار شدم

"عارف قزوینی"

 

جانی که مرا بود ز غم نیم شکسته

یکباره ازین ناز به خروار تو بشکست

"بیلقانی"

 

بردوخته ام دیده چو باز از همه عالم

تا دیده من بر رخ زیبای تو باز است

"حافظ"

 

چون من شود آخر به غم عشق گرفتار

آن کس که ز اول نبود عاقبت اندیش

"امیر معزی"

 

دانند که نی به اختیار است

چشم تر و روی زرد ما را

خاکستری از وجود ما ماند

بس کـآتش عشق خورد ما را

"امیرخسرو دهلوی"

 

شکستی عهد و بر دلهای مسکین سوختی داغی

زهی داغی که تا روز قیامت ماند بر دلها !

من از خوبان بسی غم های مشکل دیده ام ، لیکن

غم هجران بود مشکل ترین جمله مشکلها

"هلالی جغتایی"

 

 

اشعار تصویری

   

    خــدایا دلی ده حقیقت شناس

                                       زبانی سزاوار حمد و سپاس

    مرا جز تو کس یاور و یار نیست

                                       چه گویم که یارای گفتار نیست

     "حـزین لاهیـجی"

 

   

    ادامه مطلب را دنبال کنید...

مواعظ سعدی

      

        نظر به چشم ارادت مکن به صورت دنیا

                                               که التفات نکردند به روی اهل معانی

        پیاده رفتن و ماندن به از سوار شدن به اسپی

                                                که ناگهت بر زمین برزند چنانکه نمانی

 

 

        نادان همه جا با همه کس آمیزد

                                                چون غرقه به هرچه دید دست آویزد

        با مردم زشت نام همراه مباش

                                                کز صحبت دیگدان* سیاهی خیزد

 

 

        نخواهی کز بزرگان جور بینی

                                                عزیز من به خردان بر ببخشای

       اگر طاقت نداری صدمت پیل

                                                چرا باید که بر موران نهی پای ؟

 

 

                                                                                                            دیگدان : اجاق

 

  

         " ســـعـدی"

 

تک بیتی

 

آه ! که در طالعم باز پراکندگی است

بخت بد آخر بگو کین چه پریشانی است

"عـراقی"

 

آهم نمی کند به دل سخت او اثر

اوراست دل مگر از سنگ مرمرا !

"طغرل احراری"

 

هرگز آیا به خواب خواهم دید

یک شبی دیگر اندر آغوشت

"انوری"

 

تو بی وفا چه باز فراموش پیشه ای

بیچاره آن اسیر که امیدوار تست

"وحشی بافقی"

 

از آه سوزناکم دود از جهان برآمد

بی تو جهان چه باشد، آتش زنم جهان را

"امیرخسرو دهلوی"

 

ای اشک هرچه ریزمت از دیده زیر پای

بینم که باز بر سر مژگان نشسته ای

"علی اشتری"

 

یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب

کز هر زبان که می شنوم نامکرر است

"حافـظ"

 

صفائی بود دیشب با خیالت خلوت ما را

ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم

"شهریار"

 

دوای درد دل خسته ام بکن یارا

بیا که نیست مرا بی تو زیستن یارا

ز جستجوی تو یارا روان همی سازم

ز چشمه های دو دیده هزار دریا را

"منصور حلاج"

 

دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت

تا چو خورشید نبینند به هر بام و درت

جرم بیگانه  نباشد، که تو خود صورت خویش

گر در آیینه ببینی برود دل ز برت

"سـعدی"

 

 

رباعی

 

چشمم چو بر آن عارض گلگون افتاد

دل نیز ز راه دیده بیرون افتاد

این گفت منم عاشق و آن گفت منم

فی الجمله میان چشم و دل خون افتاد

"مهستی گنجوی"

 

هم درد و دوای دل افکار توئی

عاشق توئی و عشق توئی یار توئی

پرگار توئی نقطه توئی دایره تو

یعنی که ز هر پرده پدیدار توئی

"حزین لاهیجی"

 

تا در طلب دوست همی بشتابم

عمرم به کران رسید و من در خوابم

گیرم که وصال دوست در خواهم یافت

این عمر گذشته را کجا دریابم

"فرخی سیستانی"

 

کار تنم از دست دلم رفت ز دست

بیچاره دلم به ماتم جان بنشست

جان دل ز جهان برید و رخت اندر بست

سازم همه این بود که در کار شکست

"انوری"

 

گویند رها کنش که یاری بدخوست

خوبیش نیرزد به درشتی که دروست

بالله بگذارید میان من و دوست

نیک و بد و رنج و راحت از دوست نکوست

"سعدی"

 

جرم است سراپای من خاک نهاد

لیکن بودم به عفو او ، خاطر شاد

ای وای اگر عفو نباشد ، ای وای

فریاد اگر جرم نبخشد ، فریاد

"وحشی بافقی"

 

گفتم : صنما عمر منی ، برد شتاب

گفتم : تو چنان بخت منی ، رفت به خواب

گفتم : همه در عشق بسته است دلم

تو عشقق منی. خنده زد و گشت عذاب!

"نیما یوشیج"

 

آمد بر من نگار خوی کرده ز می

او ز آتش می گرم و من از صحبت وی

گفتم گل من ، لعل لبت کی بوسم

خندید و به عشوه گفت وقت گل نی

"رهی معیری"

 

 

حکایت

  

               نان نمی داد به مادر ، فرزند                                                       

                                                      شکوه ازوی برحاکم بردند

               گفت حاکم به پسر: واقعه چیست؟   

                                     برهان ، گفت : مرا واقعه نیست

                گفت او را : برهی یا نرهی

                                      نان به مادر به چه عنوان ندهی؟

                داری ازخرج زیاده؟ ، دارم

                                      از چه رو می ندهی؟ ، مختارم.

                 این سخن حکمروان چون بشنفت

                                   به غضب آمد و درهم آشفت

                 داد در دم به غلامی فرمان

                                  به شکم بندندش سنگِ گران

                 پس به زندان ببرندش از راه

                            بنهندش که برآید نُه ماه

                 نگذارند فرو کرد این سنگ

                                        تا مگر آید از این سنگ به تنگ.

                  بانک برداشت به تشویش پسر

                                  که: ازاینگونه سیاست بگذر

                   تا به نُه ماه بُنِ سنگِ گران

                                 به خدا نیست مرا طاقت آن

                  گفت: چونی که تامل نکنی

                                خرج مادر تو تحمل نکنی

                   پس چِسان کرد تحمل زنِ زار

                                     تا به نُه ماه تو را بی گفتار؟

 

              "نـیما یـوشیـج"

تک بیتی

 

بود مقصود تو آزردن ما ، شکر خدا

که بمقصود دل خویش رسیدی از ما

"هلالی جغتایی"

 

ای دل اگر فراق او و آتش اشتیاق او

در تو اثر نمی کند تو نه دل که آهنی

"سعدی"

 

بی دلم ، ای مردمان ، توبه نخواهم شکست

عاشقم ، ای دوستان ، پند نخواهم شنید

"امیرخسرو دهلوی"

 

ناگزیر از ناله ام در ماتم دل ، چون کنم

مرهم داغ عزیزان ، غیر شیون نیست نیست

"رهی معیری"

 

طلب از خدای کردم که بمیرم ار نیایی

تو نیامدی و ترسم که درین طلب بمیرم

"قـاآنی"

 

ای کاش وای وای منش مهربان کند

گر مهربان نشد چکنم ای خدای وای

"شهریار"

 

رفتی و از فراق تو از پا درآمدم

بازآ که جز تو هیچکسم دستگیر نیست

"وحشی بافقی"

 

گفتم نگرم روی تو گفتا به قیامت

گفتم روم از کوی تو گفتا به سلامت

گفتم چه خوش از کار جهان گفت غم عشق

گفتم چه بود حاصل آن گفت ندامت

"هاتف اصفهانی"

 

هر زمان گویم دریغا کان نگار از دست رفت

خاک بر سر زندگانی را ، چو یار از دست رفت

حاصلم از روزگاران روی چون خورشید بود

روز چون شب گردید بی او روزگار از دست رفت

"همام الدین تبریزی"

 

اشعار تصویری

    گفتم مگر قیامت موعود اعظم است

                                  آمد ندا از عرش که مـاه محـرم است

    "میرزا محمدتقی حجه الاسلام" 

 

  

   ادامه مطلب را دنبال کنید .... 

حکایت

     

           حکایت کنند از بزرگان دین                

            حقیقت شناسان عین الیقین

           که صاحبدلی بر پلنگی نشست             

                    همی راند رهوار و ماری به دست

           یکی گفتش: ای مرد راه خدای            

                 بدین ره که رفتی مرا ره نمای

           چه کردی که درنده رام تو شد            

              نگین سعادت به نام تو شد؟

           بگفت ار پلنگم زبون است و مار  

                    وگر پیل و کرکس، شگفتی مدار

           تو هم گردن از حکم داور مپیچ  

                    که گردن نپیچد ز حکم تو هیچ

           چو حاکم به فرمان داور بود                

                                        خدایش نگهبان و یاور بود

           محال است چون دوست دارد تو را       

                     که در دست دشمن گذارد تو را

           ره این است، روی از طریقت متاب

                     بنه گام و کامی که داری بیاب

           نصیحت کسی سودمند آیدش    

                  که گفتار سعدی پسند آیدش

 

     "سـعدی"

رباعی

 

ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست

آیینه به دست و روی خود می‌آراست

دستارچه‌ای  پیشکشش کردم گفت

وصلم طلبی زهی خیالی که توراست

"حافظ"

 

اشکم ز رخ تو لاله رنگ آمده است

پای دلم از دلت به سنگ آمده است

آمد دل و در کنج دهانت بنشست

مسکین چه کند ز غم به تنگ آمده است

"سلمان ساوجی"

 

گفتم که مرا خانه شد اندر تک و تاب

از عشق خراب، خانه اش باد خراب

خندید و بگفت خانه ی من دل توست

کس با دل خود به کینه ننشست و عتاب

"نیما یوشیج"

 

کار تنم از دست دلم رفت ز دست

بيچاره دلم به ماتم جان بنشست

جان دل ز جهان بربد و رخت اندر بست

سازم همه اين بود که در کار شکست

"انوری"

 

خدايا داد از اين دل داد از اين دل

نگشتم يک زمان من شاد از اين دل

چو فردا داد خواهان داد خواهند

بر آرم من دو صد فرياد از اين دل

"باباطاهر"

 

اندر ره انتظار چشمي که مراست

بي نور شد و وصال تو ناپيداست

من نام بگرداندم و يعقوب شدم

اي يوسف من نام تو يعقوب چراست

"وحشی بافقی"

 

کو همنفسي که بوي درد آيد از او

صد پاره دلي که آه سرد آيد از او

ميسوزم و لب نمي گشايم که مباد

آهي کشم و دلي بدرد آيد از او

"رهی معیری"

 

آن سست وفا که يار دل سخت منست

شمع دگران و آتش رخت منست

اي با همه کس به صلح و با ما به خلاف

جرم از تو نباشد گنه از بخت منست

"سعدی"

 

مـناعـت طـبـع

          مرا اگر زر و سیم و ثروت دنیا ؟

                  بر آنچه هست تسلط دهند و چیره کنند ؟

          تمام برگ درختان گر اسکناس شود ؟

              تمام ریگ بیابان اگر که لیره کنند ؟

          گر آسمان همه زر گردد و به من بخشند ؟

                  سپس به گنجه ام افلاک را ذخیره کنند ؟

          بدین نیرزد هرگز که مردم از چپ و راست

                به چشم نفرت به من نگاه خیره کنند !

 

         "مـیرزاده عـشقـی"

تک بیتی

 

دل ز غم رنجور و تو فارغ ازو وز حال ما
بازپرس آخر که : چون شد حال آن بیمار ما ؟

"عـراقی"

 

اسیر عشقم و از هرچه در جهان فارغ

گدای یارم و بر هر که در دو عالم شاه

"رهی معیری"

 

يار آنجا و من اين جا، وه! چه باشد گر فلک

يار را اين جا رساند، يا برد آنجا مرا

"هلالی جغتايی"

 

جان هواپرستان در فکر عاقبت نيست

بيم خطا ندارد تير هوا گرفته

"صائب تبریزی"

 

گر از دوست چشمت به احسان اوست

تو در بند خویشی نه در بند دوست

"سعدی"

 

تو میسوزی دل ما را از آن ترسم که ناگاهی

جهد برق جهانسوی ز آه آتشین ما را

"نورعلیشاه اصفهانی"

 

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده عالم دوام ما

"حـافـظ"

 

ای تو دوا و چاره ام نور دل صدپاره ام

اندر دل بيچاره ام چون غير تو شد لا بيا

"مولوی"

 

فرزند سرفراز خدا را چه عيب داشت

ای مادر فلک که سيه بخت زاديم

"شهريار"

  

گرهزارت غم بود با کس نگويي زينهار

اي برادر تا نبيني غمگسار خويش را

"سعدی"

 

دل بي رحم تو رحيم شود

گر ز حال دلم شود خبرت

"انوری"

 

دواي درد من بر تست، ليکن

تو چاره کي کني بيچارگان را

"امير خسرو دهلوی"

 

سالها شد که خيال کمرت مي بندم

هرگزم هيچ نگفتی: چه خيالست ترا؟

"هلالی جغتايی"

 

بوس از آن لعل شکر بار تو

گر بدهی بی جگر از جان بهست

چون نبود درد تو درمان پذیر

درد تو صد بار ز درمان بهست

"مجیرالدین بیلقانی"

 

ربـاعـی


یا رب چه شود گر کرمت یار افتد

لطفت به شکستگان پرستار افتد

غمخوارگی خلق جهان را دیدم

مگذار که با غیر توام کار افتد

"حزین لاهیجی"

 

با وصل تو دست در کمر نتوان کرد

با درد فراق هم بسر نتوان کرد

چون چارۀ کار غیر بی تابی نیست

جز ناله و آه بی اثر نتوان کرد

"ملاحسن فیض کاشانی"

 

با آنکه خوش آید از تو، ای یار، جفا

لیکن هرگز جفا نباشد چون وفا

با این همه راضیم به دشنام از تو

از دوست چه دشنام ؟ چه نفرین ؟ چه دعا ؟

"عراقی"

 

ای دوست ای دوست ای دوست

جور تو از آنکشم که روی تو نکوست

مردم گویند بهشت خواهی یا دوست

ای بیخبران بهشت با دوست نکوست

"ابوسعید ابوالخیر"

 

راز دل خود به دل بگفتم به نهفت

بیرون رفتم کسی دگر آن می گفت

من بودم و دل راز مرا فاش که کرد ؟

راز دل خود به دل نمی باید گفت

"باباافضل کاشانی"

 

گر ماه شوی ، من آسمان خواهم شد

ور سبزه شوی ، آب روان خواهم شد

یعنی : که ربایمت ز هر گوشه که هست

گر بوسه شوی ، لب و دهان خواهم شد

"علی اشتری"

 

شب نیست که از غمت دلم جوش نکرد

واز بهر تو زهر اندهی نوش نکرد

ای جان جهان هیچ نیاوردی یاد

آن را که ترا هیچ فراموش نکرد

"سیف فرغانی"

 

ای روی تو و زلف تو روز آمد و شب

ای روز و شب تو روز و شب کرده عجب

تا عشق مرا روز و شبت هست سبب

چون روز و شبت کنم شب و روز طلب

"سنایی غزنوی"

 

شبها گذرد که دیده نتوانم بست

مردم همه از خواب و من از فکر تو مست

باشد که به دست خویش خونم ریزی

تا جان بدهم دامن مقصود به دست

"سعدی"

 

شبها که بناز با تو خفتم همه رفت

درها که بنوک مژه سفتم همه رفت

آرام دل و مونس جانم بودی

رفتی و هر آنچه با تو گفتم همه رفت

"مهستی گنجوی"

 

ای هجر مگر نهایتی نیست ترا

وی وعدۀ وصل غایتی نیست ترا

ای عشق مرا به صد هزاران زاری

کشتی و جز این کفایتی نیست ترا

"انوری"

 

حـکـایـت

     ابليس شبی رفت به بالين جوانی

         آراسته با شكل مهيبی سر و بر را

     گفتا كه منم مرگ و اگر خواهی زنهار

             بايد بگزينی تو يكی زين سه خطر را

     يا آن پدر پير خودت را بكشی زار

               يا بشكنی از خواهر خود سينه و سر را

     يا خود ز می ناب كشی يك دو سه ساغر

          تا آن كه بپوشم ز هلاك تو نظر را

     لرزيد ازين بيم جوان بر خود و جا داشت

              كز مرگ فتد لرزه به تن ضيغم نر را

     گفتا پدر و خواهر من هر دو عزيزند

            هرگز نكنم ترك ادب اين دو نفر را

     ليكن چون به می دفع شر از خويش توان كرد

                  مي نوشم و با وی بكنم چاره ی شر را

     جامی دو بنوشيد و چو شد خيره ز مستي

                      هم خواهر خود را زد و هم كشت پدر را

     ای كاش شود خشك بن تاك خداوند

                   زين مايه ی شر حفظ كند نوع بشر را

 

     "ایــــرج میــرزا"

اشعار تصویری

ای ختم رسل که بی نظیر آمده ای

از غیب به مقبلان بشیر آمده ای

خوش دلکش و نغز و دلپذیر آمده ای

ای کوکب صبح اگر چه دیر آمده ای

"میرزا محمدتقی حجه الاسلام"

 ادامه مطلب را دنبال کنید...

ادامه نوشته

تک بیتی

 

بر دلی گر می نشینم ، بی ثباتم همچو آه

ور بچشمی جای گیرم ، باز لغزانم چو اشک

"علی اشتری"

 

عاشق از دلبر بی لطف نیابد کامی

بلبل از گلشن بی گل بنوایی نرسد

"سیف فرغانی"

 

تا عهد تو دربستم عهد همه بشکستم

بعد از تو روا باشد نقض همه پیمان ها

"سعدی"

 

به گریه گفتمش این عهد را وفایی هست

به خنده دست ز دستم کشید و هیچ نگفت

"نشاط اصفهانی"

 

از او يارب نپرسي و مرا سوزي به جاي او

چو سيري نيست از آزار خلق آن ناپشيمان را

"اميرخسرو دهلوی"

 

ترک ياري کردی و من هم چنان يارم ترا

دشمن جانی و از جان دوست تر دارم ترا

"هلالی جغتايی"

 

تن و جانم ز جور آزرده، ليکن

مباد آزردگی جان و تنش را

"رهي معيری"

 

بی جمال تو مرا زندگی دهر محال

از من دلشده یک بار نپرسیدی حال !

"طغرل احراری"

 

منم مجنون آن لیلی که صد لیلی است مجنونش

بیا در چشم من بنگر ز عشق اوست آیتها

"منصور حلاج"

 

تو را رسمست اول دلربایی

نخستین مهر و آخر بی وفایی

بر آن بودم که از آهن کنم دل

ندانستم که تو آهن ربایی

"قاآنی"

 

مواعظ


           چو می ‌دانستی افتادن به ناچار

                    نبایستی چنین بالا نشستن

           به پای خویش رفتن به نبودی

                          کز اسب افتادن و گردن شکستن؟

 

 

          از من بگوی شاه رعیت نواز را

                               منت منه که ملک خود آباد می ‌کنی

          و ابله که تیشه بر قدم خویش می‌ زند

                                  بدبخت گو ز دست که فریاد می‌ کنی؟

 

 

         هر بد که به خود نمی ‌پسندی

                   با کس مکن ای برادر من

         گر مادر خویش دوست داری

                دشنام مده به مادر من

 

         "سـعدی"

تک بیتی

 

آرزومند توام، بنمای روی خويش را

ور نه، از جانم برون کن آرزوی خويش را

"هلالی جغتايی"

 

 

من گريه خويش دوست دارم

کز درد کسيم يادگار است

"امير خسرو دهلوی"

 

 

شب و روز مونس من غم آن نگار بادا

سر من بر آستان سر کوي يار بادا

"اوحدي مراغه ای"

 

 

برون نمي رود از خاطرم خيال وصالت

اگرچه نيست وصالی، ولي خوشم به خيالت

"رهي معيري"

 

 

کو بام غير بام تو کو نام غير نام تو

کو جام غير جام تو اي ساقي شيرين ادا

"مولوی"

 

 

جواني شمع ره کردم که جويم زندگاني را

نجستم زندگاني را و گم کردم جواني را

"شهريار"

 

 

به یک کرشمۀ چشم فسونگر تو شود

یکی هلاک یکی زنده این چه بوالعجبی است

"هاتف اصفهانی"

 

 

كجاست همنفسى تا به شرح عرضه دهم

كه دل چه مى كشد از روزگار هجرانش

"حافظ"

 

 

مرا در عشق بهبودی نمانده است

ز سودای بتان سودی نمانده است

دلم رفته است و آهی مانده بر جای

از آن آتش بجز دودی نمانده است

"امیرشاهی سبزواری"

 

تک بیتی


با خودي هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا

هر که از خود شد جدا، شد از غم عالم جدا

"صائب تبریزی"

 

جان به فداي عاشقان ، خوش هوسي است عاشقي

عشق پرست اي پسر باد هواست مابقي

"مولوی"

 

با دل سنگينت آيا هيچ درگيرد شبي

آه آتشناک و سوز سينه شبگير ما

"حافظ"

 

نمي ترسم نه از مار و نه از شيطان نه از جادو

غم خود را به يک سو هشته از غمخوار مي ترسم

"ایرج میرزا"

 

حديث عشق نداند کسي که در همه عمر

به سر نکوفته باشد در سرايي را

"سعدی"

 

کاش يک روز سر زلف تو در دست افتد

تا ستانم من از او داد شب تنهائي

"شهریار"

 

جانم ازغم بر لب آمد، آه از اين غم، چون کنم

باعث خوشحالي جان غمين من کجاست

"وحشی بافقی"

 

خواست ناصح تا دهد تسکین من از اضطراب

نام او برد و بسی بر اضطراب من فزود

"نشاط اصفهانی"

 

پاس ادب، به حد کفايت نگاه دار

خواهی اگر ز بي ادبان يابی ايمني

افتاده باش، ليک نه چندان که همچو خاک

پامال هر نبهره شوی ، از فروتنی

"رهي معيري"

 

پايم از عشق تو در سنگ آمدست

عقل را با تو قبا تنگ آمدست

نام من هرگز نياري بر زبان

آري از نامم ترا ننگ آمدست

"انوری"

 

حکایت


 نمی دانم که خواهی کرد باور؟           که شاهی بود در اقلیم خاور

 بصورت بهتر از حور و پری بود       جمالش آفتاب خاوری بود

 بنازم قدرت آن صانع* پاک               که خورشید آفرید از ذره ای خاک

 لبش گاهی که شکر خنده کردی          نبات مصر را شرمنده کردی

 رخش بر آفتاب افگنده تابی               دهانش ذره ای بر آفتابی

 سر افرازان ز پا افگندۀ او                همه شاهان عالم بندۀ او

 گدایی داشت با آن ماه خاور              چنان مهری که نتوان کرد باور

 همه روز از پیش افتان و خیزان          همه شب گرد کویش اشک ریزان

 شبی بر گرد قصر شاه می گشت        بآه و نالۀ جانکاه می گشت

 ز درد عاشقی فریاد برداشت            ز فریادی که آن شب تا سحر داشت

 منغص* کرد عیش پاسبان را             مصدع* شد سگ آن آستان را

 ز بام قصر شاهی پاسبانی                 فکند از کین برو سنگ گرانی

 در آنحالت که آمد سنگ از آنسوی       سگی را دید، عاشق، گرد آن کوی

 تواضع کرد و از تعظیم خم گشت        ز بالای سرش آن سنگ بگذشت

 گر از راه تواضع خم نگشتی            کی آن سنگ از سر او درگذشتی ؟

 خداوندا، نخواهم سر فرازی             سرم، کاش! از تواضع پست سازی

 که باشم ساکن کوی سلامت               خلاصی یابم از سنگ ملامت

 

  "هـلالی جـغتایی"

 

  صانع: آفریننده     

  منغص: ناخوش کننده ، مکدر 

  مصدع: دردسر دهنده

 

رباعی


ای زلف مسلسلت بلای دل من

وی لعل لبت گره گشای دل من

من دل ندهم به کس برای دل تو

تو دل به کسی مده برای دل من

"ابوسعید ابوالخیر"

 

دل را چو بعشق تو سپردم چکنم

دل دادم و اندوه تو بردم چکنم

من زنده بعشق توام ای دوست و لیک

از آرزوی روی تو مردم چکنم

"سیف فرغانی"

 

گر همچو من افتاده ی این دام شوی

ای بس که خراب باده و جام شوی

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم

با ما منشین اگر نه بدنام شوی

"حافظ"

 

شد صید خم زلف رسائی دل ما

افتاد بدام اژدهائی دل ما

از بوی کباب می توان دانستن

کز عشق در آتش است جائی دل ما

"حزین لاهیجی"

 

چندین غم مال و حسرت دنیا چیست

هرگز دیدی ، کسی که جاوید بزیست

این یک نفسی که در تنت عاریتیست

با عاریتی عاریتی باید زیست

"باباافضل کاشانی"

 

گفتم که چه کند دفع غمم ؟ گفت که می

گفتم چه زند راه دلم ؟ گفت که نی

گفتم که تو داری دل من ، گفت که کو ؟

گفتم ز غمت جان بدهم ، گفت که کی ؟

"شیخ کمال خدنجی"

 

ای داده به باد عمر از نادانی

تو قیمت عمر خویش کی می دانی؟

فردا که به زیر خاک تنها مانی

گوئی که کنم توبه ولی نتوانی

"طغرل احراری"

 

با یارم اگر نیست ره دیداری

آرید ببالین منش یک باری

تا گر من خسته دل نبینم رویش

او خسته ی خویش را بیند باری

"عمعق بخاری"

 

ما را دو هزار آرزو در دل بود

کارم همه ز آرزوی دل مشکل بود

دیدم چو بد و نیک جهان دانستم

جز عشق و شراب جمله بی حاصل بود

"علی اشتری"

 

تاریک شد از مهر دل افروزم روز

شد تیره شب ، از آه جگر سوزم روز

شد روشنی از روز و سیاهی ز شبم

اکنون نه شبم شبست و نه روزم روز

"منوچهری دامغانی"

 

عشق تو آزرد دل زار مرا

پر ساخت ز خون دیده ی خونبار مرا

خواهم که بسوزد دل بیمار مرا

آزاد کند جان گرفتار مرا

"محمد فضولی"

 

تک بیتی

 

از آتش دل و سیلاب دیده پیدا بود

که عشق خاک من آخر به باد خواهد داد

"نشاط اصفهانی"

 

تنی از استخوان و پوست دارم دل درو ظاهر

چو فانوسی که باشد آتش پنهان درو پیدا

"محتشم کاشانی"

 

گاه و بیگاه ز بس آه کشیدم زغمت

سینه آتشکده شد آه ز تأثیر افتاد

"عارف قزوینی"

 

با تو بسازیم گفت ار کنی از دل کباب

من همه تن سوختم و آن بت کافر نساخت

"مجیرالدین بیلقانی"

 

سعي کردم که شود يار ز اغيار جدا

آن نشد عاقبت و من شدم از يار جدا

"هلالی جغتايی"

 

کسی کز عشق خالی شد، فسرده است

گرش صد جان بود بی عشق مرده است

"نظامی"

 

از بنده جز آلودگی چه خيزد

پاکی صفت آفريدگار است

"پروين اعتصامی"

 

ز بسکه داغ تو دارم چو لاله بر دل تنگ

دلم بحال دل هيچکس نمی سوزد

"رهی معيری"

 

هر شبم با غم هجران تو سر بر بالين

روزی ار با تو نشد دست در آغوش مرا

"سعدی"

 

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم

عاشق نمی شوی که ببينی چه می کشم

"شهريار"

 

گهی از مهر یاد عاشق شیدا کند یا رب

چو شیدایی ببیند هیچ یاد ما کند یا رب

به آه و ناله ی شبها اسیرم کرد و فارغ شد

چرا با تیره روز خود کسی اینها کند یا رب

"وحشی بافقی"

 

اشعار تصویری

در چشـم داغ مـن که بـه ماتـم نشسته اسـت

هـر نـاخنی اشـاره به مـاه مـحرم اسـت

"صـائب تـبریـزی"


لطفا ادامه مطلب را دنبال کنید 

ادامه نوشته

واسوخت

        ای پری چهره لبی چون گل خندان داری

                    قد چون سرو رخ چون مه تابان داری

        بر سر خود هوس گشت و گلستان داری

                  جانب غیر ز خط سلسله جنبان داری

        خاطر جمع مرا چند پریشان داری

                     مدتی شد که مرا بی سر و سامان داری

 

وقت آنست که لطفی به من زار کنی

نظری جانب این مرغ گرفتار کنی

  

        چند چون گل ز غمت جامه ی جان چاک زنم

                    چند آتش به سرا پرد ه ی افلاک زنم

        پا به دامن کشم و بر سر خود خاک زنم

                       سنگ بر دارم و بر سینه ی غمناک زنم

        تیغ از دست تو بر جان هوسناک زنم

                    آتش افروزم و بر دیده ی نمناک زنم

 

از غمت من به چنین حال و تو یار دگران

کار من رفته ز دست تو به کار دگران

 

        بس که سودا زده ی زلف دو تای تو منم

                  با قد خم شده در دام بلای تو منم

        همچو خورشید فلک کاسه گدای تو منم

                     چون شفق کشته شمشیر جفای تو منم

        دست برداشته از بهر دعای تو منم

                                  راست گویم سبب نشو نمای تو منم

 

آنکه هرگز به سر عهد و وفا نیست تویی

آنکه اندیشه اش از روز جزا نیست تویی

  

        روشن از روی تو گردیده چراغ دگران

                شده یی مرهم کافوریی داغ دگران

        از رخت رنگ گرفته گل باغ دگران

                نکهت زلف تو پیوسته دماغ دگران

        مست و سرخوش شده چشمت ز ایاغ دگران

                 هست پیوسته نگاهت به سراغ دگران

 

از من ای برق جهان سوز چه می پرهیزی

سوختم سوختم امروز چه می پرهیزی

 

        از پریشان نظری پا نکشیدی هرگز

                     سر از این شعله ی سودا نکشیدی هرگز

        گردن از بزم چو مینا نکشیدی هرگز

             دامن از خار تمنا نکشیدی هرگز

        یوسفی درد زلیخا نکشیدی هرگز

             غم بیداریی شبها نکشیدی هرگز

 

از اسیران تو چه دانی که چها می گذرد

کوه بی تاب شود آنچه به ما می گذرد

 

        از من ای شوخ مکدر شده یی دانستم

              یار با مردم دیگر شده یی دانستم

        شوخ و بی باک و ستمگر شده یی دانستم

              شعله ی جان سمندر شده یی دانستم

        مایل باده و ساغر شده یی دانستم

               طالب کیسه ی پر زر شده یی دانستم

 

کاش چون غنچه مرا مشت زری می بودی

تا تو را با من دیوانه سری می بودی

 

        مدتی بر سر کوی تو دویدیم بس است

                        خاک پایت بر سر و دیده کشیدیم بس است

        چون گل از دست غمت جامه دریدیم بس است

                  گفتگوها ز برای تو شنیدیم بس است

        قطره ای از می وصل تو چشیدیم بس است

                          چند روزی به وصال تو رسیدیم بس است

 

بعد از این ما و دل و دامن یار دگری

تو و جام می اندیشه ی کار دگری

 

       "سیدای نسفی"

تک بیتی


گريه اي کردم و از گريه دلم تسکين يافت

آه! اگر گريه نمي بود، چه مي کردم؟ آه!

"هلالی جغتايي"

 

 

هرگزم اميد و بيم از وصل و هجر يار نيست

عاشقم عاشق مرا با وصل و هجران کار نيست

"هاتف اصفهاني"

 

 

من کیم ؟ دیوانه ای کز جان خریدارغم است

راحتی را مرگ می داند برای خویشتن

"مهستی گنجوی"

 

 

جرمي ندارم بيش از اين کز جان وفادارم ترا

ور قصد آزارم کني هرگز نيازارم ترا

"انوری"

 

 

آفت جان کسان عشق بود یا پیری

چه کنم من که همین دارم و هم آن دارم

"ایرج میرزا"

 

 

درد بی درمان ما را چاره جز وصل تو نیست

ای وصالت چاره ساز درد بی درمان ما

"عمادالدین نسیمی"

 

 

ای شده شیران عالم در سر زلفت اسیر

من سگ کوی توام از در چه می رانی مرا

"شیخ کمال خجندی"

 

 

امروز ما مهمان تو مست رخ خندان تو

چون نام رويت مي برم دل مي رود والله ز جا

"مولوی" 

 

 

بیا و بر دل من رحم کن ، که از تنگی

در او قرار نگیرد غمی که من دارم

"علی اشتری"

 

 

نظری نیست به حال منت ای ماه، چرا ؟

سایه برداشت ز من مهر تو ناگاه چرا ؟

روشن است این که مرا، آینه ی عمر، تویی

در تو آهم نکند، هیچ اثر، آه چرا ؟

"سلمان ساوجی"

 

حکایت

      شنیدم که در بزم ترکان مست

                                       مریدی دف و چنگ مطرب شکست

      چو چنگش کشیدند حالی به موی

                                      غلامان و چون دف زدندش به روی

      شب از درد چوگان و سیلی نخفت

                                       دگر روز پیرش به تعلیم گفت

      نخواهی که باشی چو دف روی ریش

                                        چو چنگ، ای برادر، سر انداز پیش


      "سعـدی"

رباعی


دلبر بسیار و دل نگه دار کم است

دلدار کم و چه کم که بسیار کم است

گویند بعالم تو چرا بی یاری

یاران چکنم یار وفادار کم است

"حزین لاهیجی"

 


تا بتوانی طعنه مزن مستان را

از باده کشی توبه مده ایشان را

تو غره بدان شوی که می ، می نخوری

صد لقمه خوری که می غلام است آن را

"بابا افضل کاشانی"

 


ای دوست غم تو سربه سر سوخت مرا

چون شمع به بزم درد افروخت مرا

من گریه و سوز دل نمی دانستم

استاد تغافل تو آموخت مرا

"خاقانی شروانی"


 

نی قصه آن شمع چگل بتوان گفت

نی حال دل سوخته دل بتوان گفت

غم در دل تنگ من از آن است که نیست

یک دوست که با او غم دل بتوان گفت

"حافظ"


 

تا باز ترا به دیده ام زارترم

دیدار ترا ز جان خریدارترم

تو خفته چو ظالمان خوش و من همه شب

از دیده مظلومان بیدارترم

"ابوالفرج رونی"


 

دیشب که دلم ز تاب هجران میسوخت

اشکم همه در دیده ی گریان میسوخت

میسوختم آنچنانکه غیراز دل تو

برمن دل کافر و مسلمان میسوخت

"ابوسعید ابوالخیر"

 


مارا چه از آن که هر کسی بد بیند ؟

یک عییب که در ما بود او صد بیند

ما آینه ایم ، هر که در ما بیند

هر نیک و بدی که بیند از خود بیند

"امیرشاهی سبزواری"

 


شب تا به سحر همی کنم زاریها

در شدت تنهایی و بیماریها

از هجر فکندیم به دشواریها

ای یار کجا شد آن همه یاریها

"امیرعلیشیر نوایی"

 


روزی گفتی شبی کنم دلشادت

وز بند غمان خود کنم آزادت

دیدی که از آن روز چه شبها بگذشت

وز گفته ی خود هیچ نیامد یادت ؟

"سعدی"

 


گفت: آنچه ز من داری ؟ گفتم ستم است

دل دادم و بیدل شدم و این نه کم است

اندر دل تو هزارها رنگ فریب

واندر دل من هزارها رنگ غم است

"نیما یوشیج"

 


گر هیچ ترا میل سوی ماست بگو

ورنه که رهی عاشق و تنها است بگو

گر هیچ مرا در دل تو جاست بگو

گر هست بگو نیست بگو راست بگو

"مولوی"

 

تک بیتی


گه گهم خواني و گويي که: چه حالست ترا؟

حال من حال سگان، اين چه سؤالست ترا؟

)هلالی جغتايي(


  

تو در خواب خوش و من بي تو هر شب

شمارم تا سحر سيارگان را

 )امير خسرو دهلوی(

 


نديده خير جواني غم تو کرد مرا پير

برو که پير شوي اي جوان خير نديده

)شهريار(

 


چه جرم کردي اي چشم ما که بندت کرد

بزار و توبه کن و ترک کن خطاها را

)مولوی(

 


درد با همدرد اگر گوئي رواست

درد با بي درد گفتن خود خطاست

)شاه نعمت الله ولی(


 

دوست مي دارم من اين ناليدن دلسوز را

تا به هر نوعي که باشد بگذرانم روز را

(سعدی)


 

دامي تو يا کمند؟ ندانم براستي

دانم همي که آفت جان و دل مني

(رهي معيري)

 


بر سر آنم که گر ز دست برآيد

دست به کاري زنم که غصه سر آيد

(حافظ)


 

تا ز دريا سر برون آورد فاني شد حباب

زود مي ريزد بنايي کز نفس گردد بلند

(صائب تبریزی)

 


تا تو بر خود عاشقی بی حاصلی

چون فنای یار گشتی واصلی

(قاسم انوار)

 

تک بیتی


بود آرایش معشوق حال درهم عاشق

سیه روزی مجنون سرمه باشد چشم لیلی را

(کلیم کاشانی)

 

يک دو روزي مي گذارد يار من تنها مرا

وه! که هجران مي کشد امروز، يا فردا مرا

(هلالی جغتايي)

 

درد مرا بگیتی دارو پدید نیست

دردی که از فراق بود درد بی دواست

(عنصری)

 

در عاشقي هزار غم و درد هست و نيست

دردي از اين بتر که بود يار با رقيب

(هاتف اصفهاني)

 

تمام عمر چو زنجیر زلف در گرهیم

جنون کجاست که آید به حل مشکل ما

(سیدای نسفی)

 

چيست قصد خون من آن ترک کافر کيش را

اي مسلمانان نمي دانم گناه خويش را

(وحشي بافقي)

 

گر تو دل ما سوختی از آتش دوری

ما بی تو به دل بر نزدیم آب صبوری

(کمال خجندی)

 

زعشق ارعاشقي ميرد، گنه برعشق ننهد کس

که بهرغرقه کردن عيب نتوان کرد دريا را

(اميرخسرو دهلوی)

 

چندان که رسانيد بلاها به سر من

يارب مرسان هيچ بلايي به سر او را

(انوری)

 

ترک ياران کرده اي اي بيوفا، يار اين کند؟

دل زپيمان برگرفتي، هيچ دلدار اين کند؟

ترک ما کردي و کردي دشمني با دوستان

شرم بادت زين عملها، يار با يار اين کند؟

(صائب تبریزی)